Giresun Ekonomisine Genel Bakış
Osmanlı devleti döneminde Karadeniz’e limanı olan şehirlerin sahil kesiminde yaşayanlar ağırlıkla balıkçılık ve denizcilikle geçinmektedirler.
Osmanlı devleti döneminde Karadeniz’e limanı olan şehirlerin sahil kesiminde yaşayanlar ağırlıkla balıkçılık ve denizcilikle geçinmektedirler.
Doğu Karadeniz’in denize kıyısı olan şehirleri 1960’lı yıllara kadar ağırlıkla deniz yoluyla diğer illere açılıyorlardı. Bu nedenle limanlar bu şehirler için asırlar boyunca hayati önemdeydi. Giresun ilinde de limanlar gerek ulaştırma gerekse balıkçılık faaliyetleri sayesinde sevk yakın zamanlara kadar canlılığını korumuştur. Tirebolu halkı, Harşit çayı üzerinden kıyıya taşınan malların başka şehirlere edildiği limana sahip olduğu için asırlar boyunca denizcilikle meşgul olmuştur.
Bulancak İlçesi’nde İncüvez Deresi’nin yaklaşık 300 metre batısında, fındık bahçesi içerisinde bulunmaktadır. Ana kaya kütlesi üzerine oyularak yapılan kilise Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 11.10.1990 tarih ve 856 sayılı kararı ile tescillenerek koruma altına alınmıştır.
Giresun, gerek bulunduğu coğrafi bölgenin gerekse Ülkemizin doğal ve kültürel varlıkları konusunda potansiyel açıdan önemli kentlerden biridir. Sahip olduğu bu zenginlikte özellikle Giresun Adası ön plana çıkmaktadır. Merkez Gedikkaya Mevkii karşısında kentin 1.6 kilometre açığında, 40 bin metrekare yüzölçümüne ve denizden 30 metre yüksekliğe sahip olan Giresun Adası (eski adı ile Aretias, Khalkeritis), Doğu Karadeniz’de Antik Çağ'da ve Ortaçağ'da yerleşime sahne olmuş tek adasıdır. Mülkiyeti Hazineye ait olan ve birçok açıdan sahiplenmesi gereken evrensel bir değer olarak karşımıza çıkan ada; 2. derece arkeolojik ve doğal sit alanıdır. Ada üzerinde ortaçağdan kalma surlar, 1 adet kilise, 1 adet şapel, 1 adet sarnıç, çok sayıda pithos ve mezar yapıları vardır. Üzerinde kazı çalışmalarına devam eden adanın tarihi, arkeolojik buluntulardan hareketle Milattan Önce 300’lü yıllara kadar inmektedir. Gerek mitolojideki yeri, gerek üzerinde yer alan kültür varlıkları bakımından Doğu Karadeniz’
Şebinkarahisar ilçesinin 11 kilometre doğusunda, Sarıyer köyünde bulunan Meryem Ana Manastırı, Bizans Dönemi'ne aittir. Büyük bir tahribata uğrayan manastırın bugünkü kalıntıları ise tamamen yenilendiği 19. yüzyıldan kalmadır. Sarp bir kayalığın ortasında büyükçe bir oyuk içerisine yapılmasıyla Trabzon Sümela Manastırı'nı anımsatan yapının buradan etkilenerek inşa edildiği tahmin edilmektedir.
Eski çağlardan beri yerleşim açısından oldukça zengin bir geçmişe sahip olan Giresun taşınmaz kültür varlıkları olarak oldukça zengin bir varlık barındırmaktadır. Giresun'da bulunan taşınmaz kültür varlıkları:
Osmanlı hâkimiyetine girişine kadar müstahkem bir kale olarak önemini koruyan, Antikçağ'da madenleriyle ün yapan ve denizindeki balıkları övülen Giresun, nisbeten korunaklı limanı ile de Doğu Karadeniz bölgesindeki birkaç askeri üsten biri olmuştur. İlkçağ yazar ve coğrafyacılarının verdikleri bilgiler şehrin bu özelliğini aksettirmektedir.
1243 Kösedağ Savaşı'ndan sonra Türkiye Selçuklu Devleti’nin gerilemeye başlaması, aynı yüzyılın sonlarında da çöküşe geçmesiyle birlikte Doğu Karadeniz bölgesinde bağımsız Türk siyasî teşekkülleri ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu dönemle birlikte, Giresun ve çevresindeki Türk yerleşiminin mahiyeti hakkında somut bilgiler elde edilmeye başlanır.