Giresun ilinde, doğu Karadeniz’in tamamında olduğu gibi, insan yerleşimleri kıyı kesimlerde yoğunlaşmaktadır. Bunun başlıca nedeni kıyıdan hemen içeride yükselen ve denize paralel olarak uzanan doğu Karadeniz dağlarıdır. İç kesimlerin dağlık ve sarp oluşu, kalabalık yerleşimlerin oluşmasına engel olmuştur. Dağ yamaçlarındaki köylerde birbirine uzak mesafelerdeki evler ve dağınık yerleşimler görülür.
Giresun ilinin Karadeniz’i gören kıyı kesimleri yüksek eğimli, akarsular tarafından yarılmış vadilerden oluşur. Akarsuların denize ulaştığı yerlerde oluşan küçük düzlüklerde yerleşim yoğunlaşmış, şehir ve ilçe merkezleri bu noktalarda kurulmuştur. İlin güneyinde kıyıya paralel uzanan sıradağlar iç Anadolu’ya geçişi güçleştirmiş, ildeki insan yerleşimlerini dar kıyı şeridine sıkıştırmıştır.
Doğu Karadeniz’in denize kıyısı olan şehirleri 1960’lı yıllara kadar ağırlıkla deniz yoluyla diğer illere açılıyorlardı. Bu nedenle limanlar bu şehirler için asırlar boyunca hayati önemdeydi. Giresun ilinde de limanlar gerek ulaştırma gerekse balıkçılık faaliyetleri sayesinde sevk yakın zamanlara kadar canlılığını korumuştur. Tirebolu halkı, Harşit çayı üzerinden kıyıya taşınan malların başka şehirlere edildiği limana sahip olduğu için asırlar boyunca denizcilikle meşgul olmuştur.
Bulancak İlçesi’nde İncüvez Deresi’nin yaklaşık 300 metre batısında, fındık bahçesi içerisinde bulunmaktadır. Ana kaya kütlesi üzerine oyularak yapılan kilise Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 11.10.1990 tarih ve 856 sayılı kararı ile tescillenerek koruma altına alınmıştır.
Birinci Dünya Savaşı bütün Osmanlı İmparatorluğu'nda büyük maddi ve manevi sıkıntılara sebep oldu. Giresun daha 1915 yılında Rus gemileri tarafından bombalandı. Zaten büyük bir iaşe ve pahalılık sıkıntısı çeken Giresun başka bölgelerden (Rusya-Yunanistan ve iç göç) aldığı yeni göçlerle büyük bir iaşe buhranıyla karşı karşıya kaldı. Mondros Mütarekesi'nden sonra Batum'un tahliyesi sırasında 10. Tümen'in Giresun'da kalan bir miktar asker ve hayvanı şehirdeki iaşe sıkıntısı yüzünden oldukça güç anlar yaşadı. Bütün bunlar yetmiyormuş, gibi Giresunlular, bölgede bir Pontus Devleti kurma hayalinde koşan acımasız Rum çetelerinin saldırılarına muhatap oluyorlardı.
Giresun Osmanlı idaresine girdiğinde bir kaza merkezi olmuştu. 1486'da burası Trabzon sancağına bağlı Zeamet-i Kürtün adlı idarî bölgenin merkezi durumundaydı. Bu idarî ünitede eski Çepni beyleri dönemindeki yapı sürdürülmüştü. 1515'te Kürtün kazasına bağlı Çepni vilayeti tabirine rastlanmakta ve Giresun bu vilayetin merkezi durumunda bulunmaktaydı.